Niccolo Ammaniti etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Niccolo Ammaniti etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

31 Ağustos 2017 Perşembe

Sen ve Ben - Niccolo Ammaniti

Ağustos 31, 2017
Herkese selam! :) Niccolo Ammaniti'nin okuduğum ikinic kitabı Sen ve ben'i yorumlayacağım. Daha önce Korkmuyorum isimli kitabını yorumlamıştım ve hayatımda çok fazla etkilendiğim ve hiç ara vermeden aşırı merakla okuduğum nadir kitaplardan biriydi. Neyse. Gelelim Sen ve Ben kitabının konusuna.


Konu


Lorenzo, 14 yaşında, arkadaşlarıyla iletişim problemi olan bir ergendir. Annesi ve babası onun çok asosyal olduğu ve çevresiyle olan ilişkisinin sağlıklı gelişemediği yönünde endişeler duymaktadır. Lorenzo bir gün, arkadaşlarının



düzenlediği ve kendisinin davet edilmediği bir kayak partisinden, sanki davet edilmiş gibi bahseder annesine. Annesi, çocuğunun yaşıtlarıyla normal bir iletişim ve sosyalik göstermesinden memnun bir şekilde, gitmesine izin verir.

Fakat görüldüğü üzere Lorenzo aslında hiçbir yere davet edilmemiştir ve annesi onu yanında kayak malzemeleriyle istediği yere bıraktığında, tekrardan eve döner ve bodrum katına gizlenir. 1 hafta boyunca burada yaşamaya çalışır.

Bu arada madde bağımlılığıyla ilgili problemler yaşayan ve şehir dışından gelen üvey ablası bodrum katta onu bulur. Onun da kalacak bir yere ihtiyacı vardır ve Lorenzo ile bazı anlaşmalar yaparak, birkaç gün boyunca bodrum katında birlikte kalmak zorundadırlar.

Lorenzo kafasını dinleyebileceği 1 hafta hayal ederken ve planlarken, ablasının işin içine girmesiyle birlikte, büyüklerin dünyasındaki sorunlarla yüzleşir ve daha önce hiç farkında olmadığı bazı gerçekleri görmek mecburiyetinde kalır.


Genel Yorumlarım


Kitap kısacıktı, birka saatte bitirdim. Sürükleyiciydi ama o kadar etkileyici değildi. Korkmuyorum kitabına benzer bir konu ve tarzdaymış gibi duruyor ama Korkmuyorum kesinlikle mükemmel ötesiydi. Ama Sen ve Ben kitabını okumasanız da olur diyebilirim...


Altını Çizdiklerim


İnsanları seviyormuşum gibi yapmak hoşuma gidiyordu. (sf 34)

9 Eylül 2016 Cuma

Korkmuyorum - Niccolo Ammaniti

Eylül 09, 2016

   Niccolo Ammaniti’nin ismini, Korkmuyorum kitabını okuyana kadar duymamıştım. 1966 Roma doğumlu bir yazarmış. Neyse, Korkmuyorum’u akşam başlayıp gece bitirdim; bir solukta okudum diyebilirim. Şaşırtıcı derecede mükemmel bir kitaptı.


korkmuyorum_kitap_yorumum

Kitabın Adı: Korkmuyorum


Yazarı: Niccolo Ammaniti


Çeviri: Eren Cendey


Yayınevi: Can Yayınları


Sayfa Sayısı: 238


Baskı Yılı: 2003


   Konusundan bahsedeyim biraz. Güney İtalya’nın küçük bir köyünde yaşayan Michelle isimli bir erkek çocuğunun anlatışı ile okuyoruz hikayeyi. Bir gün Michelle, arkadaşlarıyla uzak bir tepeye çıkma yarışı yapıyor ve yarışı kaybediyor. Bu yüzden tepenin ardındaki eski ve terk edilmiş, yıkık dökük bir eve girme cezası alıyor. Bu ürkütücü yerde Michelle korkunç şeylerle karşılaşıyor fakat arkadaşlarına bundan bahsetmiyor.

Gördüklerini babasına ve en çok güvendiği arkadaşına anlattığında ise, şaşırtıcı ve üzücü sürprizlerle karşılaşıyor. Büyüklerin çirkin dünyasına şahit olmak zorunda kalıyor, para hırsının ve gözü dönmüş caniliğin ne olduğunu çok yakından tanıyor. Konudan ve Michelle’in karşılaştığı şeylerden çok bahsedip spoiler vermek istemem. :)

ayrac-5

Genel yorumlarıma gelecek olursak, kitaba başlarken böylesi sürükleyici olacağını ve elimden bırakamayacağımı tahmin etmemiştim. Birçok kısımda, hissettiğim adrenalin ve korkunun yüzüme yansıdığını hissettim. Okumaya başladığımdan itibaren beni Güney İtalya’nın yoksulluk sınırındaki bu köyde yaşıyormuşum gibi hissettirdi, bitirdikten sonra da bir süre zihnimdeki bu dünyadan çıkamadım. Sizi içine çeken, anlatılan her şeyi yaşıyormuşsunuz, oradaymışsınız hissi veren başarılı bir romandı korkmuyorum.

Eğer okumadıysanız bir an önce edinmenizi tavsiye ediyorum. Bulunduğunuz yerden veya içinde olduğunuz psikolojiden sizi sıyırıp tamamen karakterlerin dünyasına gitmeye hazır olun. İyi okumalar…

ayrac-5

Alını Çizdiklerim


Her ne kadar kendi cenazeme gidebilmeyi çok istesem de, ölmek isemiyordum. (sf 57)